Famille Samain

Famille Samain

INLEIDING


Het was een avond van januari 1969, ik woonde toen alleen in een klein appartement te Wilrijk, mijn oom Adrien belt mij op om de volgende vergadering van het feest comité van de familie Samain bij te wonen in de gebouwen van Alta-Ripa te Outrijve. Eerst verrast, met aarzelen,  gaf ik toe aangezien  dat in die tijd  een  heen  en terugreis  van  Antwerpen  tot Avelgem ’s winters niet een wandeling was. De Kennedy tunnel en de toen genoemde E3 bestonden bijna niet.

Het was om mij te vragen   mijn vader Louis Samain op te volgen als voorzitter van het feest comité van de familie. In aanwezigheid van een paneel grote heren van de familie, zoals  de  heer  Albert  Samain  indrukwekkend  en  autoritaire  persoon  was  deze  vraag verrassend en bevreesd. Ik was toen 29 jaar oud en zonder ervaring om op te komen voor een publiek. Ik aanvaarde deze buitengewone taak met volle vertrouwen met de steun van tante Sabine en de andere leden van het comité.

Ook kende ik al reeds een aantal familieleden dank zij de rondreizen van mijn vader en zijn bekommernis voor de familie.

Reeds in 1944 heeft het drama van de familie van Dokter André Bourgois ( klein zoon van
Cyriel Samain) die zijn 3 zoons verloor gedurende het bombarderen van Kortrijk in maart
1944, heel de familie werd getroffen en in een prachtige beweging ontstond er een sterke solidariteit.

Dit ongeluk heeft mij het woord “Familie” doen begrijpen. Later hebben mijn ouders een oude schuur aan de Beerbos te St.Denijs laten ombouwen tot een prachtige villa, waar wij alle, onze vakanties  doorbrachten. Dit huis is nu bewoond door mijn broer Bernard voor zijn grote vreugde.

Toen  was  deze  prachtige  streek  nog  heel  wat  bebost,  doorstreept  met  door  hagen verborgen grachten, met heel wat boomgaarden en weiden omheint met knotwilgen. De boerderijen waren een kern van gezond werk en sociaal samenleven. Veel van deze boerderijen waren uitgebaat door familieleden waaronder het hof van Alfons en Madeleine Samain, de ouders van Alidor die voor ons een sterke aantrekking kracht had.

Daarna van boerderij tot boerderij, van St.Denijs tot Pottes, zonder Helkijn te vergeten en zelfs tot Normandië, vergrote de kennis van de familiekring.
Daarna  zijn  het  de  familiefeesten  op  de  Mont  St.Aubert,  mythische  heuvel  boven  de
Schelde vallei, waar wij de belangrijkheid  en de omvang van de familie hebben kunnen beseffen.

Ik werd bang mijn vader te moeten opvolgen. Ik voelde mij niet bekwaam en zeker niet evenwaardig.  Als  kind  hadden  wij  meer  schrik  dan  bewondering  voor  hem.  Zijn  plots overlijden aan een hartinfarct tijdens het slapen, leidde tot alle mogelijke en onmogelijke roddels.   Denk   eens,   een   beroemde   cardioloog   verrast   door   een   hartinfarct,……..
onmogelijk……  Mijn  moeder  met  veel  moed  zorgde  voor  de  opvoeding  van  haar  zes studerende   kinderen,   maar   overleed   een   paar   jaar   later   aan   een   onverwachte hersenbloeding.Voor ons was het begin van moeilijke tijden.

De familiefeesten op de Mont St.Aubert werden bijna definitief vergeten. Dank zij de kennisname  van  een  enthousiast  feestcomité  gevormd  door  prominenten  zoals  Albert Samain, EugèneVan Overbeke, Jozef Samain de Bellegem, Lieven Santens, Alidor Samain, Paul Coppens, Cyriel Samain et Jozeph Guisset , groeide mijn geloof   in de familie terug. Daar hoofdzakelijk was er “Tante Sabine”, de merkwaardigste figuur die ik ooit heb ontmoet. Wat  ze  gedaan  heeft  voor  haar  familie,  voor  de  familie  Samain,  deed  ze  ook  voor  de parochie, voor de gemeente, voor de buren. Breien, herstelling en restauratiewerken, alles, alles  was  een plezier  voor haar, en niets  was  te veel! Niemand  was  slecht,  alles  werd vergeven, zij had een uitleg voor iedereen. Wanneer ze bestolen werd heeft zei gezegd: “ Die man had het zeker meer nodig dan ik zelf “? De meesterwerk van haar leven waren de kerstkribben in de kerk te Helkijn!

Met haar is bijna alles verdwenen, uitgezonderd de familie, haar stempel was te zwaar om haar niet te overleven. Zij kende iedereen, zij had iedereen ontmoet om de eerste stamboom op te stellen. De gegevens voor het boek van 1984 waren moeilijk bijeen te verzamelen en door te krijgen, dus risico’s voor fouten waren al groter.

Door vele families wordt de stamboom gelezen, ook door de jongste om hun grootouders te leren kennen en de oorsprong van de familiefeesten uit te leggen.

Vandaag is het Lydie Vanderplancke, kleindochter van Tharcille Samain die de uitdaging voor een update van onze stamboom heeft in handen genomen met hart en ziel.
Onze familie is nog eens groter en verspreidt in verschillende landen en is dus de taak nog groter geweest. Dank zij haar hebben heel wat neven en nichten lange telefoongesprekken gehad ondanks dat ze mekaar bijna niet kenden.  Iedereen   noemen   die   Lydie   geholpen hebben is niet mogelijk maar ze zijn vandaag allemaal gelukkig, het gedaan te hebben.

In naam van alle stichters van de familiefeesten een zeer grote dank aan Lydie voor het immens werk waarmee U de toekomst van onze familiefeesten verzekerd heeft.

Jean-Louis Samain.